Pan kosmosu przenika cały wszechświat.
Pozostając niewidzialną w widzialnym wszechświecie,
kosmiczna świadomość oświetla wszystko,
tak jak nić, która przechodzi przez naszyjnik z pereł.
Wszystko dzieje się zgodnie z nakazami czasu, zarówno dobro jak i zło.
Czas jest przyczyną radości i smutku, zysku i straty.
Uświadom sobie, że czas jest przyczyną wszystkich zdarzeń w życiu.
Nie ma nikogo, kto nie podlega wpływowi czasu.

Ucieleśnienia boskiej miłości!

Czas płynie szybko jak wir wodny. Życie każdego z nas zmniejsza się z każdą chwilą, jak topniejąca bryłka lodu. Czas mija nawet zanim człowiek zda sobie sprawę ze swoich obowiązków w życiu. Ludzkiego ciała nie można otrzymać z łatwością. Celem życia człowieka nie może być marnowanie cennych ludzkich narodzin bez uświadomienia sobie ich podstawowego celu.

Obowiązkiem każdego człowieka jest uświadomienie sobie celu życia i wykorzystywanie czasu na wykonywanie swoich obowiązków, aby uświęcić życie. Biorąc pod uwagę wolę, nie ma nic, czego człowiek nie mógłby osiągnąć na tym świecie. Jednak przed podjęciem każdego przedsięwzięcia człowiek powinien poznać swoje zdolności i możliwości.

Dzisiaj człowiek, który twierdzi, że wie wszystko i angażuje się w badanie przestrzeni kosmicznej, nie jest w stanie doświadczać błogości. Jeśli człowiek zdobywa umiejętność odkrywania gwiazd lub chodzenia po księżycu, ale nie potrafi zrozumieć swojej prawdziwej natury, to nie dostrzega własnej zintegrowanej świadomości. Świadomość nie jest związana z wiedzą o świecie zewnętrznym. Można jej doświadczać tylko przez skierowanie wzroku do wewnątrz. Gdy człowiek zdobędzie zintegrowaną świadomość (samagratha bhawam), będzie miał właściwe widzenie mędrca. Jedynie pełne widzenie może przynieść błogość.

Gdy ludzie mówią o zniewoleniu człowieka, to co go wiąże? Człowiek może się wyzwolić, jeśli wie, co go wiąże. Czy żona i dzieci są więzami? Nie. Czy jest to dobytek? Nie. Czy są to pragnienia zmysłów? Nie. Największą przyczyną zniewolenia jest brak poznania siebie. Człowiek, który nie jest świadomy swojego prawdziwego 'ja', nie uwolni się od smutku. Dopóki jest smutek, nie można doświadczać błogości.

Czym jest smutek, który ogarnia człowieka? Smutek opanowuje człowieka na trzy sposoby i dotyka go na wiele sposobów. Pierwszym źródłem smutku jest to, co nierzeczywiste (asat). Drugą przyczyną smutku jest ciemność ignorancji (tamas). Trzecią przyczyną smutku jest śmierć. W tym kontekście wedanta wymienia trzy kategorie: naturę (prakruti), duszę indywidualną (dżiwatmę) i kosmicznego Ducha (paramatmę).

Dopóki człowiek nie porzuci tego, co powinien porzucić, nie doświadczy błogości. Dopóki nie uświadomi sobie tego, co powinien sobie uświadomić, nie osiągnie błogości. Błogość będzie wymykać się człowiekowi, dopóki nie osiągnie celu, do którego powinien dążyć.

Co człowiek powinien porzucić? Co powinien wiedzieć? Jaki jest jego cel? Trzeba porzucić fascynację tym światem (dżagat bhawam). Przyczyną jest to, że świat nie różni się od Boga. Iśawasjam idam dżagat - Bóg mieszka we wszechświecie. Wiśwam Wisznu swarupam - cały kosmos jest ucieleśnieniem Najwyższego. Ignorując tę głęboką i świętą prawdę, człowiek zaznaje smutku z powodu ziemskich przywiązań. Świata nie można traktować jedynie jako materialnego, ale należy go postrzegać jako przejawienie boskości. Człowiek pozbędzie się smutku wtedy, gdy napełni się boskimi myślami. Dlatego trzeba porzucić doczesność. Tylko wtedy można osiągnąć błogość Ducha (atma-anandę).

Po drugie, należy porzucić poczucie odrębnej indywidualności (dżiwa bhawę). Kim jest dżiwa? Dżiwa jest Bogiem. "Indywidualna jaźń (dżiwa) mieszka w ciele. Bóg mieszka w sercu". Indywidualna jaźń i Bóg spotykają się i zaczynają wspólną grę. Reżyser kieruje grą marionetek, w których istnieje zarówno dobro jak i zło. Indywidualna jaźń (dżiwatma) i boska zasada nie są dwoma różnymi i oddzielnymi bytami. Z powodu ignorancji człowiek zapomina o podstawowej rzeczywistości i pielęgnuje złudzenia, które wywołują smutek. Tak jak ktoś, kogo ogarnia strach, gdy pomyli linę z wężem. Gdy pozna się prawdę, strach znika. Podobnie człowiek, który patrzy na świat, uważa go za oddzielny zjawiskowy byt (dżiwa-tattwę). Jednak w rzeczywistości świat jest boski. Gdy rozumie się boską naturę kosmosu, człowiek uwalnia się od złudzenia oddzielenia.

Boski mistrz oświetla cały kosmos.
Kosmos jaśnieje w Bogu.
Bóg i kosmos to nierozłączni przyjaciele.
Oto podstawowa zasada Sai.

Jaki cel powinien osiągnąć człowiek? Tym celem jest pierwotny dom, z którego przyszedł. Czym jest ten pierwotny dom? To świadomość swojego prawdziwego 'ja'. Bóg dał człowiekowi ciało, aby uświadomił sobie tę prawdę. Gdzie możecie szukać swojego prawdziwego 'ja'? Czy możecie go szukać poza sobą? Nie.

Podobnie poszukiwanie Boga na zewnątrz jest daremne. Jak głosi strofa z Bhagawadgity: "Jego ręce i stopy są wszędzie. Jego oczy, głowa i usta są wszędzie. On obejmuje wszystko w kosmosie". Skoro Bóg jest wszechobecny, głupotą jest to, że człowiek szuka Go w określonym miejscu.

Zatem celem człowieka jest uświadomienie sobie własnej boskości (pierwotnego źródła). Zgodnie z wedantą, do tej świadomości dochodzi się przez odrzucanie (Neti, neti - nie to, nie to). "Nie jestem ciałem. Nie jestem intelektem. Nie jestem wolą. Nie jestem instrumentem wewnętrznym (antahkaraną)". Wszystko to są jedynie instrumenty. Człowiek powinien uświadomić sobie: "Jestem panem ich wszystkich". Gdy przez stopniowe odrzucanie człowiek uświadamia sobie swoje prawdziwe 'ja', uwalnia się od smutku.

Najcenniejszym i najświętszym darem Boga dla człowieka jest intelekt (buddhi). Intelektu, którego należy używać do poszukiwania Ducha (atmy), dzisiaj człowiek używa do poszukiwania pożywienia (annam). Jeśli dostaniecie lustro, aby rozpoznać swoją twarz i obrócicie je w odwrotną stronę, to jak zobaczycie w nim swoją twarz? Użyjcie lustra intelektu, aby rozpoznać swoje prawdziwe 'ja'. Określa się to jako bezpośrednie widzenie swojego prawdziwego 'ja' (sakszatkaram).

Niestety, obecnie człowiek pragnie poznać wszystko oprócz swojej prawdziwej natury. Każdego pyta "Kim jesteś?", ale nie zadaje sobie pytania "Kim jestem?". Ten, kto nie zna siebie, jakie ma prawo dopytywać się o innych? Takie dociekanie bierze się z ignorancji. Bez świadomości swojego prawdziwego 'ja' człowiek nie osiągnie błogości.

Celem obchodów Nowego Roku jest wprowadzenie ludzi na ścieżkę samodociekania. Boga, ucieleśnienie czasu, czci się pod imieniem Samwatśara (rok). Imię to oznacza również, że Bóg zawiera w sobie wszystko. Bóg jest także znany pod imieniem Kalathmaka (Duch Czasu). Bóg wciela się na ziemi, aby ukazać człowiekowi jego boską istotę. Człowiek został obdarzony inteligencją, aby mógł jej używać do odkrywania wewnętrznej boskości.

Imię Samwatśara reprezentuje kosmiczną manifestację Boga. Bóg przejawia cztery chwalebne moce (wibhuti) jako najwyższa wszechjaźń. W tej postaci nazywa się Go Czaturaatmą. Oznacza to, że jest On jaźnią, która ucieleśnia trzy moce. Są to: Wasudewa, Sankarszana i Aniruddha. Gdy rozumie się znaczenie tych trzech mocy, wówczas staje się zrozumiała czwarta moc - Pradjumna. Oto ich znaczenie.

Wasudewa wskazuje, że cały kosmos jest miejscem zamieszkania Pana. Oznacza to również, że jest On najwyższym Panem wszechświata i że boskość mieszka we wszystkich istotach jako wewnętrzny Duch. Ponadto przenika On cały wszechświat. Upaniszada opisuje Go jako "Narajanę, który przebywa wewnątrz i na zewnątrz, i przenika wszystko".

Sankarszana odnosi się do boskiej zdolności przyciągania i transformacji wszystkich istot. Co więcej, wszystkie istoty wyłaniają się z Niego. Imię to jest także związane z Jego mocą przenoszenia dowolnego przedmiotu z jednego miejsca w drugie. Dziecko, które znajdowało się w łonie Dewaki, zostało przeniesione do łona Rohini (drugiej żony Wasudewy). Dlatego otrzymało imię Sankarszana (drugie imię Balaramy, starszego brata Śri Kriszny). Imię Sankarszana oznacza również tego, który przyciąga to, co czyste. 'Sam' (czysty) i 'karszana' (przyciąga). Aniruddha to ten, który znajduje się poza czyjąkolwiek kontrolą. Tylko boska łaska może mieć na niego wpływ. Określenie Aniruddha dotyczy tego, który jest wszechobecny, wszechmogący i wszechwiedzący.

Pradjumna odnosi się do tego, kto posiada nieskończone bogactwo (ajśwarję). Dzięki swej łasce obdarza On wszelką pomyślnością i szczęściem tych, którzy wielbią, czczą i kochają Pana. Ajśwarja obejmuje nie tylko bogactwo materialne, ale każde bogactwo, takie jak: zdrowie, wiedza, inteligencja i cnota.

Kolejne imię Boga to Bhagawan. Pojęcie 'Bhaga' reprezentuje sześć cech: boskie bogactwo, prawość, siłę, sławę, nieprzywiązanie i najwyższą mądrość. Pana nazywa się Bhagawanem, ponieważ ma tych sześć cech.

Zatem każde imię Pana jest związane z określonymi cechami i nie wyraża uczuć ani upodobań wielbiciela. Z powodu niezliczonych boskich cech mędrcy wysławiali Go jako "Om Samwatsaraja namah [Pozdrowienia dla Pana roku]".

Jako Stwórca wszechświata i jako Ten, z którego wszystko się wyłoniło, Boga nazywa się także Jugadi (Tym, który rozpoczyna każdą jugę, czyli epokę). On jest Tym, który zapragnął stać się wielością.

Czym jest jedność, która panuje nad wielością? Pokazuje to przykład wielkiego budynku, w którym znajdują się pokoje i sale o różnym przeznaczeniu. Gdy usunie się wszystkie ściany działowe, pozostanie jedynie główny budynek. Wszystkie istoty na świecie mają różne imiona i formy jako istoty posiadające ciało. Gdy usunie się ciało, we wszystkich istotach pozostaje tylko jedna atma. Poczucie oddzielenia jest kreacją umysłu. Gdy to zrodzone z ignorancji poczucie odejdzie, w człowieku zajaśnieje boskość.

Każdy człowiek ma w sobie drzewo spełniające życzenia (kalpatharu), ale wokół niego znajdują się dziko rosnące krzewy. Gdy usuniecie krzewy, drzewo stanie się widoczne. Tym drzewem jest jaźń wewnątrz każdego człowieka. Zasłaniają ją pragnienia zmysłów człowieka. Gdy usunie się pragnienia, rozpozna się jaźń. Chociaż jaźń jest w człowieku, nie podejmuje się żadnego wysiłku, aby ją urzeczywistnić. Jak zaangażowany w zewnętrzne działania człowiek może uświadomić sobie własną wewnętrzną rzeczywistość? Aby osiągnąć upragniony cel, trzeba przyjąć metodę walki. Dla realizacji tego celu najważniejsza jest wiara. Konieczna jest niezachwiana wiara w Boga. Dzisiaj przekonania człowieka mogą zostać zdmuchnięte jak zeschłe liście. Człowiek powinien starać się doświadczać boskości z niezachwianą wiarą, w radości i w smutku.

Ucieleśnienia boskiej miłości!

Człowiek, który jest ucieleśnieniem nieśmiertelnego ducha, utożsamia się ze swoim ciałem i niszczą go ziemskie pragnienia. Jak ktoś taki może być prawdziwym wielbicielem Boga, nawet jeśli nazywa siebie wielbicielem (bhaktą)? Taki człowiek jest jedynie wielbicielem świata zjawiskowego przyrody (prakruti). Jeśli nawet prakruti uznacie za Boga, będzie to dobre. Lecz nawet tu ludzie oddzielają Boga (paramatmę) od przyrody (prakruti). Dopóki istnieje poczucie oddzielenia, wszelkie formy recytacji i oddawania czci, wykonywane nawet przez wiele żywotów, są bezwartościowe.

Czym jest stworzenie (sriszti)? Stworzenie jest wyrazem woli Boga. Stworzenie określa się jako prakruti. Każdy, kto pochodzi od prakruti, powinien posiadać boskie cechy. To, co wyłoniło się z Boga, powinno mieć boskie cechy, a nie cechy zwierzęcia lub demona. Człowiek pozbawiony uczucia współczucia lub miłości nie jest człowiekiem. Każdy człowiek powinien manifestować swoją wrodzoną boskość. Powinien stać się posłańcem Boga. Zamiast tego zachowuje się jak ktoś, kto pomija Boga, jak ktoś, kto pominął to, co powinien wiedzieć o sobie.

Gdy człowiek ma świadomość swojej prawdziwej natury i roli w życiu, staje się jednym z Bogiem. Wedanta nazywa to czwartym stanem świadomości (turija-awastą), w którym dusza indywidualna jest jednym z Uniwersalnym. To transcendentalny stan, który jest poza ciałem i umysłem, poza stanem jawy, snu i snu głębokiego.

Co rozumiemy pod pojęciem jednostka (wjakti)? Pojęcie to dotyczy tego, kto przejawia nieprzejawioną boską moc ukrytą w jego wnętrzu. Nie ma sensu używać tego pojęcia w odniesieniu do kogoś, kto nie przejawia obecnej w nim boskości.

Manifestowanie swojej wewnętrznej boskości nie oznacza tworzenia czegoś nowego. Boskość jest wrodzona człowiekowi. Boskość określa się jako prawdziwą naturę człowieka (swabhawę) - naturę atmy. Atma obdarza człowieka wszystkimi mocami. Ci, którzy narzekają na własną słabość, nie są świadomi swojego wrodzonego potencjału i nie wykorzystują go właściwie. Pierwszym uczuciem, jakie należy porzucić, jest utożsamianie swojej fizycznej postaci ze swoim prawdziwym 'ja'. Ci, którzy pytają: "Gdzie jest Bóg?", nie uświadamiają sobie, że wszystko, co widzą w kosmosie, jest manifestacją boskości. Dlatego święte pisma głoszą: Paszjannapicza na paszjati mudho - głupcem jest ten, kto nie rozpoznaje, chociaż widzi. Człowiek przez cały czas widzi otaczający go wszechświat, a mimo to twierdzi, że nie widzi Boga. Jaką formę ma kosmos? Czy nie jest boski? Widzicie boskość w formie fizycznego wszechświata. W Bhagawadgicie kosmiczną formę Pana opisano jako Wiśwawirata rupa. Czym jest 'wiśwa'? 'Wiśwa' to cały kosmos. Wiśwawirata rupa to zbiorowa forma wszystkiego we wszechświecie.

Nie podejmuje się prób zrozumienia wewnętrznego znaczenia takich określeń jak Wiśwawirata rupa. Intelektu używa się do błędnej interpretacji słów i do wywoływania zamieszania. Potrzebne jest rozumienie przez serce. Nawet tak wysoko rozwinięty człowiek jak Ardżuna wyznała Krisznie, że umysł jest zawsze chwiejny i zmienny. Czy dzisiejsi intelektualiści ze wszystkimi stopniami naukowymi, są więksi od Ardżuny? Wcale nie. Bardziej niż stopnie naukowe i intelektualne osiągnięcia potrzebna jest łaska Boga. Kriszna uznał Ardżunę za swojego wielbiciela. To jest największe osiągnięcie.

Gdy zasłużysz sobie na miano wielbiciela Boga (bhakty) u Pana, będziesz równy Ardżunie. Bóg nie nazywa cię swoim wielbicielem. Nie wystarczy, że nazwiesz się wielbicielem Boga. Bóg musi uznać cię za swojego wielbiciela. Możesz nazywać siebie wielbicielem wtedy, gdy Pan przyjmie twoje oddanie. Jeśli nie zdobyłeś uznania, może to oznaczać, że skierowałeś oddanie pod niewłaściwy adres. Właściwy adres Pana to wewnętrzny mieszkaniec serca (Hridajawasi). Oznacza to, że nie możesz ustawać w oddaniu dla Boga, dopóki nie zadowolisz swojego sumienia. Aby osiągnąć to zadowolenie, musisz się nieustannie oczyszczać. Oznacza to, że musisz porzucić złe cechy, negatywne myśli i nieprawe czyny.

Uświadomcie sobie, że ciało zostało wam dane po to, by służyć innym. Jak należy służyć? W sposób prawy i czysty. Ciało jest narzędziem do urzeczywistnienia dharmy (prawości). Prawdę tę symbolicznie pokazuje przykład Pandawów w Mahabharacie. Bracia Pandawowie - Bhima, Ardżuna, Nakula i Sahadewa - oraz Draupadi reprezentowali naturę (prakruti) i kierowali się prawdą i prawością, której uosobieniem był najstarszy z nich, Dharmaradża, i uświęcali życie.

Dotyczy to każdego człowieka. Może on urzeczywistnić atmę, jeśli przestrzega prawdy i prawości. Oddawanie czci Bogu musi wypływać z serca. Jeśli oddanie płynie z serca, w ciszy można usłyszeć głos Boga - głos najwyższego ducha (śabda brahmana). Doświadczył tego Ramakriszna Paramahansa. Przestrzegał absolutnej ciszy, czekając na głos Boga w każdej chwili. Czy można usłyszeć głos Boga w kakofonii codziennych dźwięków? Nie. Wielbiciele muszą praktykować powściągliwość. Gdy mowa jest powściągliwa, głos wewnętrznego ducha staje się słyszalny. Jest on subtelniejszy niż ludzki oddech.

Boga można doświadczać tylko dzięki całkowitemu poddaniu (prapati). Jest to możliwe w każdej chwili życia.

Tłum. Dawid Kozioł

Źródło: www.sssbpt.info/ssspeaks/volume25/sss25-02.pdf